آزمایشهای بیومارکر قلبی میتوانند برای ارزیابی وجود آسیب میوکارد، بیماریهای قلبی عروقی و عملکرد کلی قلب استفاده شوند. در صورت احساس ناراحتی مانند سفتی قفسه سینه، معاینه در بخش قلب و عروق یک بیمارستان معتبر توصیه می شود. پس از دریافت نتایج، به سرعت با پزشک خود مشورت کنید تا مشخص شود که آیا بیماری قلبی وجود دارد یا خیر.
1. آسیب میوکارد: رایج ترین نشانگرهای بیوشیمیایی آسیب میوکارد، آنزیم های قلبی و پروتئین های میوکارد هستند. هنگامی که سلول های میوکارد آسیب می بینند، این دو ماده وارد جریان خون می شوند و در نهایت از گردش خون پاک می شوند. با این حال، مکان آنها در سلول های میوکارد، سینتیک آزاد شدن آنها پس از آسیب، و نحوه و سرعت پاکسازی آنها از طریق جریان خون متفاوت است. در بیماران مبتلا به انفارکتوس حاد میوکارد، ایزوآنزیم های تروپونین، کراتین کیناز و کراتین کیناز افزایش یافته و ویژگی بالایی از خود نشان می دهند. درجه ارتفاع نیز می تواند نشان دهنده شدت آسیب میوکارد باشد.
2. بیماری قلبی عروقی: C-پروتئین واکنشی (CRP) یک نشانگر غیر اختصاصی التهاب و آسیب بافتی است. در بیماری های التهابی مانند عفونت های باکتریایی، تروما و روماتیسم به طور قابل توجهی افزایش می یابد و می تواند به تشخیص بیماری هایی مانند میوکاردیت و بیماری روماتیسمی قلبی کمک کند. آلبومین اصلاح شده ایسکمی (IMA) شاخص خوبی برای ایسکمی میوکارد است. صرف نظر از اینکه آیا نکروز سلولی میوکارد رخ داده است یا خیر، IMA را می توان در عرض 6 ساعت پس از ایسکمی میوکارد تشخیص داد، و سطح بالا به طور مستقیم با درجه آسیب میوکارد متناسب است، و آن را برای تشخیص زودهنگام سندرم حاد کرونری مفید می کند.
3. عملکرد قلب: پپتیدهای ناتریورتیک را می توان برای ارزیابی اینکه آیا نارسایی قلبی رخ داده است استفاده کرد. عملکردهای فیزیولوژیکی اصلی پپتیدهای ناتریورتیک عبارتند از دیورز و دفع سدیم، مهار سیستم رنین-آنژیوتانسین{3}}آلدوسترون، اتساع عروق و مهار تکثیر سلولهای عضله صاف عروق. هنگامی که فشار در دهلیزها و بطن ها افزایش می یابد به مقدار زیاد ترشح می شوند و با فشار احتقانی در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی، سطح آنها افزایش می یابد. از نظر بالینی، نشان داده شده است که آنها در تشخیص یا رد نارسایی قلبی مفید هستند و همچنین می توانند برای طبقه بندی خطر در نارسایی قلبی استفاده شوند.
